D jak DIALEKTYKA

“To absurd twierdzić, że człowiek jest dobry, albo zły. Człowiek jest i dobry, i zły.” twierdzi Elbert Hubbard, zawierając w tym stwierdzeniu meritum myśli dialektyki, czyli jednocześnie prawdziwym istnieniu sprzecznych niekiedy faktów.

Prawda jednostronna

Wielu z nas dopuszcza w sobie istnienie prawd jednostronnych…. niekompletnych, co w swojej konsekwencji, może prowadzić do cierpienia, powstawania wewnętrznej niespójności, samooskarżania, i dalej- do konieczności wycofywania się, lub kompensacyjnej ekspansji, ujmującej znaczenia innym….

Jeśli myślę, że jestem inteligentna, poczuję znaczny dyskomfort, gdy zagadnięta na temat nowinek ze świata, okaże się, że nie mam o nich wiedzy i wyrobionego poglądu. W dopuszczonym do akceptacji obrębie mojego JA, nie ma konstruktu- „jestem głupia”, a ewidentnie wszystko teraz we mnie dudni w stereo, że oto właśnie taka jestem, bo nie wiem….

Trudno nam przyjąć naszą złożoność i prawo do jej istnienia..

A najprawdopodobniej jest tak, że nie wszystka jestem inteligencją, ale i nie wszystka jestem głupotą.. Skąd więc ten dyskomfort w momencie niemożności posłużenia się wiedzą? Otóż, trudno nam niezmiernie przyjąć naszą złożoność i prawo do jej istnienia..

Jeśli jestem mistrzem dialektycznego myślenia, oprócz tego, że zrezygnuję z określeń naznaczających rzeczy pejoratywnie lub melioratywnie, zwyczajnie uznam, że niewiedza nie ma nic wspólnego z byciem kimś, kogo należy w sobie nie uznawać, wykpić, oskarżyć i się go wstydzić.

Niewiedza jest częścią mnie… Częścią , którą w dzisiejszych czasach internetowych bogów wszechwiedzących, pielęgnować należy ze szczególną czułością..

Więc… może zamiast albo- albo, przyjmiemy postawę i to i to…

Uśmiecham się do Was, z całą swoją niedoskonałością..